· ··^v´¯`×) j@nTi®å (×´¯`v^· ··

     เอี๊ยดดดด.... เสียงรถเมล์สาย 63 สีส้มบ่งบอกถึงบริษัทอันเป็นเจ้าของซึ่งมีกรรมสิทธ์ ปาดมาจอดต่อท้ายจากสาย 24 สีครีมแดงซึ่งก็บอกได้เช้นกันว่าเป็นของผู้ใด ที่เพิ่งจะจอดก่อนหน้านั้นเพียงชั่วอึดใจ ฉันชั่งใจก่อนที่ก้าวเส้น สั้นกลม กลม ของฉันขึ้นไปบนรถคันซึ่งเป็นสีโปรดปรานของฉัน เพื่อนำพาเอาร่างบวมเบ่งของฉันไปยังจุดหมายปลายทางเดียวกับทุกๆ วันที่ฉันไปนั่นคือ ป่าคอนกรีต.... อันสูงลิ่ว ย่านธุรกิจใจกลางเมืองฟ้าอมรของประเทศแห่งนี้

     เอี๊ยดดดด.... เสียงนี้หวนกลับมาอีกครั้ง ส่งผลให้ฉันต้องเงยหย้าขึ้นจาก หลังสือเล่มใหม่ที่อ่านมา 3 วันแล้วยังผ่านไปไม่กี่หน้า ผู้คนมากหน้า หลายตา หลากหลายสาขาอาชีพ การแต่งตัวผิดแปลกกันไป ตามแต่รสนิยม ต่างกรูกันวิ่งตรงเข้ามาที่รถคันที่ฉันนั่งอยู่ ต่างช่วงชิงพื้นที่หน้าประตูเพื่อก้าวเท้าพาร่างกายขึ้นสู่ ยานพาหนะขนส่งเพื่อมวลชนคันนี้ บ้างเบียดเสียด บ้างกระแทก บ้างดึงดัน บ้างเฉยเมย เนื่องก็ด้วยยังพอมีที่ว่างให้ได้นั่งสบายเหลืออยู่อีกไม่มากนัก นั่นก็แสดงว่า ยิ่งรวดเร็ว ยิ่งฉับไว ก็จะได้มาซึ่งที่ว่างนั้นๆ อย่างแน่นอน....

     เอี๊ยดดดด.... พร้อมกับหลายเท้าวที่ก้าวออกจากระบบขนส่งมวลชน หนึ่งในนั้นก็มีฉันรวมอยู่ด้วย ระหว่างทางเดินเพื่อจะต่อระบบขนส่งอันทันสมัยอีกประเภทหนึ่ง สายตาของฉันเหลือบไปเห็น คุณยายแก่ๆ คนหนึ่งยกผักตะกร้าน้อยเดินตรงเข้ามา พร้อมส่งยิ้มเล็กๆ ส่งตรงมาทางฉัน เรียกได้ว่าเป็นยิ้มแรกของวันก็ว่าได้ สำหรับฉันแน่นอน ฉันยิ้มอย่างเบิกบานที่สุดตอบกลับไป ทำให้ฉันเผลอคิดไปว่า... นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่ และ ฉันกำลังจะไปไหน... อ๋อที่นั่นคือ ป่าคอนกรีต สูงลิ่วใจกลางมหานนคร...

     สำหรับคนทั่วไป ป่าคอนกรีต คงจะหมายถึงบรรดา ตึกสูงลิ่ว อันเป็นที่ตั้งของสำนักงาน สถานที่ราชการ หรือบริษัทจำกัด ไม่จำกัด ต่างๆ นานา เมื่อก่อนฉันก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน... แต่รอยยิ้มน้อยๆ ของคุณยายผู้ซึ่งฉันก็ไม่ได้จะรู้จักแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ ทำให้ฉันได้คิดว่า แท้จริงแล้ว ป่าคอนกรีต ที่ว่านี้ น่าจะเป็น จิตใจ ภายในของผู้คนที่ต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อออกไปทำงาน กลับถึงที่บ้านก็ได้เห็นแต่แสงไฟจากหลอดนีออนเท่านั้น เวลาที่จะมานั่งชื่นชมอาทิตย์ตกยามเย็นนั้น น้อยนักที่จะแวะเข้ามาทักทาย ผู้ซึ่งชาวบ้านร้านตลาดเค้าเรียกกันว่า มนุษย์เงินเดือน แต่ฉันอยากจะเรียกว่า คนมีเงินใช้เป็นเดือนๆ ไปก็พอ เนื่องด้วย .คน. กับ .มนุษย์. นั้นต่างกันมากนัก และต้องวัดกันด้วยจิตใจและการกระทำที่แห้จริง จิตใจที่เต็มไปด้วย ความแข็งกระด้างเปรียบเหมือน หิน ปูน ที่นำมาใช้สร้างตึกเหล่านั้น ความเย็นเฉียบไร้อารมณ์ ดั่งพื้นปูนในอาคารติดแอร์ การแก่งแย่งชวงชิงอย่างไร้จิตสำนึก เฉกเช่นหิน เช่นปูน ที่เป็นสิ่งไม่มีชีวิต ไม่รู้สึก ไม่รู้สาอะรัย นี่หละกระมัง ที่น่าจะเป็นความหมายที่แท้จริงของป่าคอนกรีตนี้... ฉันยังนึกสงสัยอยู่ในใจ 

     ฉันเองก็เป็น คนที่มีเงินใช้เป็นเดือนๆ ไป คนหนึ่งเช่นกัน ยังคงมีพฤติกรรมเหล่านั้นอยู่บ้าง.... ได้เวลาที่ฉัน จะต้องลุกขึ้นมาพยายามที่จะเป็น มนุษย์ กับเค้าเสียทีกระมัง...

 

จันทิรา... 

       To be continue..... 

      ชายหนุ่ม...ผิวขาว ขาว

 

 

 

        ไม่ต้องคิดเลย เสียงหัวเราะดังก้องกันทั้งคู่ ..... ทีจริงบทสนทนายังมีอีกยาวววว... แต่ขะพรรณาทั้งหมดคงไม่ไหว ...   -..-  

       นั่นเป็นที่มีให้ฉันต้องหวนกลับไปคิดถึงเรื่องเก่าเก็บครั้งที่ผจญภัยสู่ภูที่มีตำนานเกี่ยวกับกระดิ่งครั้งนั้น อีกที่หนึ่งที่ถูกกล่าวขวัญและยังคงตราตรึงใจฉันคือ เขาใหญ่ มันอาจไม่สวยหรือตื่นเต้นมากนัก แต่มันช่างป็นประสบการณ์ที่ยากที่จะลืม และยิ่งยากที่จะเล่าออกมา... เต็มเปี่ยมไปด้วย รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความทรมาน หลายสิ่งที่ทำเป็นครั้งแรก และ ช่างเป็นการผจญภัยที่เต็มรูปแบบเสียจริง ....